روزی که خداوند مرا بدرقه کرد

 

*روزي که راهي اين دنيا مي کرديم ، سيل باراني بود که از چشمهايم جاري بود ، تو مرا از بهشت خودت

 

مي‌راندي و من بي‌تابانه اميدوار بودم که در آخرين لحظه از اين جدايي صرفنظرکني.

  

 *آرام نزديک شدي.دستانت را دور بدن کوچکم حلقه کردي.شاد شدم .گمانم اين بود که نمي‌تواني از من دور

 

 بماني . گمان مي‌کردم قصد داري باز هم در آغوشم بگيري.

 

*دستانت را محکم دور بدنم پپچيدي.صورتت را نزديک کردي.بوسه‌اي کوچک بر روي گونه‌هايم

 

کاشتي.اشکهايم سرازير شد.دانستم که رفتني‌ام.

 

 *درست در همان لحظه بود که لبهايت را به گوشهايم نزديک کردي.آرام در گوشهايم زمزمه کردي:فراموش

 

 نکن که دوستت دارم .فراموش نکن که محبتم را هرگز از تو دريغ نخواهم کرد . فراموش نکن که خيلي زود

 

 بازمي‌گردي.فراموش نکن که هر گاه دلت برايم تنگ شد تنها صدايم کني، من هميشه همراهتم.

 

*بعد به من گفتی جائی که می ری مردمی داره که می شکننت، نکنه غصه بخوری من همه جا همراهتم

 

تو تنها نیستی، تو کوله بارت عشق می زارم که بگذری، قلب می زارم تا جا بدی، اشک می زارم که

 

همراهیت کنه و مرگ که بدونی برمی گردی پیشم..

 

 

 *و من بی صبرانه انتظار  روزی را می کشم که دستانت را دور بدنم حلقه کني و تنها زمزمه کني:

 

                                                تو بازگشتي نزد خودم.

 

 

عید فراموش نشدنی

 عمر سال ۸۶ با تمام تلخی وشیرینی هایش به پایان رسید گرچه ۳ماهه آخر سال قشنگترین روزهای

زندگیم بود ولی دوست داشتم زودتر سال ۸۷ برسه. با تاخیر سال نو وبهار دیگر را به همه تبریک میگم

امیدوارم سال ۸۷ سال آزادی برای همه و سرزمینم باشه!

تعطیلات عید فقط ۳،۴ روز تهران بودم که فقط به عید دیدنی و مهمون بازی گذشت. باید اعتراف کنم که

عید فراموش نشدنی داشتم و دلم نمی خواست تعطیلات تموم بشه...

بهر حال  روز ۱۶ فروردین نخستین روز کاری ما در سال جدید بود. امیدوارم برای من  این ضرب المثل

درست باشه که میگن سالی که نیکوست از بهارش پیداست...