عدد هفت در اكثر آئين ها و كشورها عدد سعادت و بركت شمرده مى شود و ريشه آن را مى توان در آئين
و اعتقادات مذهبى يافت، مانند: آفرينش زمين و آسمان در هفت روز.
در كتب مقدس اين عدد زياد تكرار شده و تا سال ۱۸۰۰ ميلادى كه تنها هفت سياره در منظومه شمسى
شناخته شده بود، به اين عدد توجه خاصى مى شد. رياضيدانان يونانى اين عدد را به عنوان بهترين عدد
معرفى كرده اند.
در بعضى از فرهنگ ها، كفش دوزك نماد خو شبختى و شانس است زيرا هفت نقطه سياه بر بدن كفش دوزك
ديده مى شود.
در طول تاريخ ايران از عدد هفت به عنوان نماد و جوهره از خودگذشتگى، شفقت، پاكى، روشنايى و معنويت
ياد شده است و رياضيدانان معتقد بوده اند كه عدد هفت چون از جمع شدن اعداد سه و چهار به دست
مى آيد به علت شكل هندسى مثلث و مربع كه اشكالى همگن و كامل هستند، نمايانگر كمال است.
در باورهاى عاميانه نيز از اين عدد در معناى اغراق زياد استفاده شده و مى شود مثل: هفت قلم آرايش
كردن، هفت خوان، هفت كفن پوساندن و....
در فرهنگ هاى دينى نيز از اين عدد به كرات استفاده شده است مثل هفت معجزه از ۳۳ معجزه مسيح، هفت
غسل تعميد، هفت روح پليد، هفت شادى، هفت سين، هفت دريا، هفت اقليم و ...
در تاريخ اساطير نيز اهورا مزدا هفت صفت دارد، عجايب هفت گانه بارگاه خسرو پرويز ، هفت نوع خط كه
اهريمن آن را پنهان كرد و ...
در ادبيات ايران شاعران و نويسندگان توجه خاصى به اين عدد داشته اند.
به همين علت آثارى با نام هفت خوان رستم، هفت پيكر، هفت شهر عشق و...در ادبيات ايران ماندگار شده است.
+ نوشته شده توسط الهه فراهانی در شنبه 1 تیر1387 و ساعت
16:55 |